Antoni Janiszewski-założyciel szkoły

Antoni Janiszewski ( ur.28.10.1909 Poznań- zm. 20.10.1985 Wolsztyn)
Wybitny organizator życia muzycznego, kompozytor i pedagog, niezwykle zasłużony dla środowiska Zbąszynia. W dzieciństwie uczył się gry na fortepianie i skrzypcach. W latach 1923-1927 był uczniem Seminarium Nauczycielskiego w Czarnkowie, gdzie uczestniczył w lekcjach gry na skrzypcach, fortepianie i organach u Janusza Nowaka, a później także gry na trąbce u Stanisława Drzewieckiego. W latach 1927-1932 kształcił się w Poznańskim Instytucie Muzycznym Sokołowskiego w klasie fortepianu Kazimiery Rojewskiej. Tam ukończył kurs średni z przedmiotami teoretycznymi. Harmonię i kompozycję studiował u Feliksa Nowowiejskiego. Jednocześnie grał w orkiestrze szkolnej i śpiewał w chórze ks. Wacława Gieburowskiego. Podczas służby wojskowej (1932-34 w 60. pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim) uzupełniał wykształcenie muzyczne w Wielkopolskiej Szkole Muzycznej u Michała Piotrowskiego. W 1934 r. po zdanym egzaminie uzyskał tytuł muzyka zawodowego. W tym czasie był już członkiem orkiestry pułkowej, kierownikiem zespołów kameralnych, dyrygentem orkiestry symfonicznej, oraz kompozytorem operetek i wodewili („Parodia miłości”, „Czar lasu”). W 1934 r. w Ostrowie Wielkopolskim zorganizował szkołę muzyczną, której był kierownikiem i nauczycielem do roku 1936. W latach 1937-39 kierował orkiestrą kolejową miasta Zbąszynia. Podczas działań wojennych brał udział w obronie Warszawy. Wzięty do niewoli, uciekł z pociągu przewożącego jeńców w pobliżu Poznania i stąd przedostał się do Zbąszynia, z którym miał być związany już do końca życia. Podczas okupacji niemieckiej w Zbąszyniu kontynuował działalność muzyczną. Tu organizował i prowadził tajne zespoły muzyczne. Od 1945 r. aktywnie organizował życie muzyczne Zbąszynia, tworząc między innymi orkiestrę dętą i symfoniczną oraz prężnie działający ośrodek kultury. Przygotowywał pokazy instrumentów muzycznych, koncerty i audycje radiowe. Tutaj też w latach 1950-52 zorganizował Państwowe Ognisko Muzyczne, przekształcone w roku 1959 w Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia. Była to i jest do dziś jedyna w Polsce placówka prowadząca klasę instrumentów ludowych Regionu Kozła (kozła, sierszenek, mazanek, klarnetu Es). Był autorem podręcznika gry na koźle. Nauczał także gry na szałamajach współczesnych. Od 1951r. był uczestnikiem kursów metodycznych COPSA dla nauczycieli. Jednocześnie korzystał z lekcji gry na fortepianie w klasie znakomitej poznańskiej pianistki Gertrudy Konatkowskiej. W 1954 r. złożył egzamin państwowy dla instruktorów zespołów muzycznych, a w 1956 r. po zdaniu egzaminu państwowego uzyskał kwalifikacje do nauczania gry na akordeonie w szkołach muzycznych II stopnia. W 1956 r. ukończył Wydział Nauczycielski Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu. W 1959 r. założył Stowarzyszenie Muzyków Ludowych i był jego dyrektorem. Współorganizował powstanie i był prezesem Wielkopolskiego Stowarzyszenia Ognisk Artystycznych. Od 1972 r. prowadził zespół muzyczny „Zbąszyńskie dziewczęta”. W roku 1973 przeszedł na emeryturę. Od 1977 r. był członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. W 1985 otrzymał najwyższe wyróżnienie dla muzyków i popularyzatorów folkloru polskiego – nagrodę im. Oskara Kolberga. Odznaczony został także Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”,